Een vakantieverhaal

Er was eens iemand – laten we er een vrouw van maken al kan het voor het verhaal net zo goed een man zijn – die niet helemaal happy op haar werk was. Ze had een mooie baan en over het salaris viel niets te klagen, maar toch knaagde er iets.

Zij voelde zich ondergewaardeerd. Ze wist dat ze meer kon dan van haar gevraagd werd. En ze moest verantwoording aan iemand afleggen met minder kennis en ervaring dan zij. Het was ook niet zo spannend meer, na al die jaren. Soms had ze het gevoel dat er meer voor haar in het vat zat dan ze er nu uithaalde.

Ze was iemand met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hoezeer zij ook snakte naar de vakantie, ze vond het ook lastig om haar werk los te laten. Tot op de laatste minuut probeerde zij zoveel mogelijk af te ronden, terwijl ze eigenlijk niets liever wilde dan de deur achter zich dichttrekken en naar de zon vertrekken.

20150706_160811De eerste dagen van haar vakantie viel het niet mee om te ontspannen. Op de derde dag was zij zo gespannen, dat zij naar iedereen uitviel. Pas na een week kon ze het werk een beetje loslaten en begon ze te genieten van haar vakantie.

Tegen het einde van haar vakantie veranderde er iets. Na een paar weekjes zonder routine en zonder verplichtingen, waarin het oude blije gevoel van vroeger weer de kop opstak, dacht ze opeens weer aan haar werk. Niet zozeer aan wat ze na haar vakantie op haar bureau zou vinden, maar meer aan het gevoel dat het haar gaf om op kantoor te zitten. Of nee, het ging specifiek over het bedrijf zelf, de mensen die er werkten, de doelen die de organisatie wilde behalen, de cultuur die er heerste.

Een benauwend gevoel kwam bij haar op. Ze realiseerde zich dat ze niet wilde dat haar vakantie zou ophouden. Het voelde anders dan voorgaande jaren, waarin zij het gewoon jammer vond dat het de vakantie weer voorbij was. Dit keer voelde ze weerstand om weer naar haar werk te moeten. Ja: moeten, zo voelde het nu.

Het liefst zou ze er weggaan. Niet makkelijk, na er zolang gewerkt te hebben. Zou het op haar leeftijd nog wel lukken om een andere baan te vinden? En wat dan? Zou een radicale verandering voor haar mogelijk zijn?

Ze realiseerde zich opeens hoe moe ze voor de vakantie was geweest, bekaf van de ballen in de lucht houden. Een veeleisende baan combineren met een gezin waar ze alle aandacht aan wilde geven, viel niet mee. Tijd voor zichzelf had ze daardoor nauwelijks, aan haar hobby’s kwam zij niet meer toe en haar sociale contacten verwaterden. Ooit had zij dromen en idealen gehad, wist zij waar zij naartoe wilde met haar leven. Dat gevoel was zij een beetje kwijt. Wat wilde ze eigenlijk? Ze wist het niet meer.

Wat ze wel wist, was dat ze het oude gevoel van optimisme naar de toekomst en blijdschap met het heden, terug wilde.

Gek, dacht ze, vaak wordt december gezien als de maand van de bezinning. Het jaar loopt ten einde, je kijkt nog eens terug op de doelen die je had en die je al dan niet gehaald hebt. En je blikt vooruit op wat je volgend jaar wilt bereiken. Maar eigenlijk is de zomer ook zo’n tijd van bezinning. En dan met name de vakantietijd.

Behalve als je je werk mee op vakantie neemt, is het dit een periode waarin je je verplichtingen loslaat en een paar weken achter elkaar doet waar je zin in hebt. Eigenlijk dus ook een tijd om eens even goed naar jezelf te kijken, naar je wensen en verlangens, naar wat je wilt doen met je tijd op deze aarde.

Eigenlijk is het dus ook een tijd om beslissingen te nemen over wat je na je vakantie gaat doen, dacht ze. Het gevoel van onvrede negeren, of op zoek gaan naar iets waar je hart naar uit gaat?

Ja, dacht ze, waarom zou ik accepteren dat mijn leven oké is, terwijl het ook geweldig kan zijn? Welk voorbeeld geef ik mijn kinderen en anderen om mij heen als ik mij tevreden stel met een leven waarin ik niet alles eruit haal dat er voor mij in zit?

Ze nam een besluit. Na de vakantie zou ze serieus gaan nadenken over wat ze met de rest van haar leven en loopbaan wilde doen. Ze zou voldoende tijd inruimen voor de dingen die voor haar belangrijk waren. Hoe ze dat zou gaan doen en of het praktisch haalbaar was? Dat wist ze nog niet, maar daar waren vast manieren voor.

Wat is jouw verhaal? Herken jij de gevoelens van onvrede over je werk, het gevoel dat werk en privé uit balans zijn of dat er meer voor jou in het leven zit dan je er nu uithaalt? Wat ben jij van plan om hieraan te doen?

Neem contact met mij op voor een afspraak om jouw loopbaan onder de loep te nemen: 06-38251672 / info@sigridvanderlaan.nl.

5 reacties op “Een vakantieverhaal

  1. Roel zegt:

    Dag Sigrid,

    Ik heb altijd jobs kunnen doen waarin ik me zowel met een talent als in een interessedomein kon uitleven: informatie uitzoeken en schrijven als journalist, les gegeven aan mensen met verschillende culturele achtergronden, mensen dichter bij zichzelf en hun droomjob gebracht als loopbaancoach, … In elke job heb ik het beste van mezelf gegeven, en ik deed het graag. Ook mijn huidige job als sollicitatiecoach. Sinds mijn burn-out nu 7 jaar geleden heb ik een pak beter leren omgaan met mijn grenzen en heb ik manieren gevonden om een aantal beperkingen te compenseren. Toch blijft het aan me knagen dat ik mijn brood niet kan verdienen met mijn grootste talent en passie: liedjes en melodietjes verzinnen, bij voorkeur voor andere artiesten en voor soundtracks. Ik ben geen podiumspringer, dus dat is niet mijn weg. En om in de muziekbusiness binnen te geraken, moet ik meer hebben dan alleen talent. Ik besef heel goed dat ik meer moet netwerken en mezelf marketen, maar dat is precies iets dat me tot nu toe niet is gelukt, en waar ik dus liever mensen voor aanspreek die precies daarvoor een toptalent en passie hebben. Helaas kan ik me niet veroorloven zo iemand te betalen, als ik die al zou vinden. Daar zit ik naar mijn gevoel dus wat strop. Gelukkig heb ik geen onvrede met mijn dagjob, zodat ik niet verbitterd ben. Toch zou het super zijn als ik mijn meer dan 8000 liedjes en melodietjes met de wereld zou kunnen delen. 😀

    • Sigrid van der Laan zegt:

      Hi Roel,
      Dank je wel voor je verhaal. Gaaf om te lezen dat jij je talenten en passie kent en er kennelijk heel wat mee doet. Uit je verhaal proef ik nog wel een onbevredigd verlangen. En de manier waarop je over je dagjob schrijft (‘geen onvrede’, ‘niet verbitterd’) wekt bij mij ook de indruk dat je niet 100% tevreden bent.
      Als je verlangen om je liedjes, melodietjes en soundtracks met de wereld te delen groot genoeg is, dan zijn er manieren om dit te realiseren. Er zijn voorbeelden van mensen die spelenderwijs hun passie en talent zijn gaan volgen en hier nu hun geld mee verdienen.
      Belangrijk punt is je niet af te vragen ‘hoe’ je dit kunt realiseren, maar wie jou daarbij zou kunnen helpen, wie jouw liedjes kan gebruiken, wie mensen kent die in de muziek business zitten. Zelf ken ik bijvoorbeeld mensen die hierin zitten en ik ben vast niet de enige. Als je het wilt, is het vast mogelijk om contact te leggen en een afspraak te maken voor een vrijblijvend gesprek.
      Durf te vragen!

  2. Sarina zegt:

    Ha Sigrid,
    Wat een herkenbaar verhaal! Tijdens mijn vakantie kan ik al lekker aan de slag met de toekomst. Geen energie krijgen van luieren, maar energie krijgen van investeren in de toekomst. In september volgt de discovery workshop. Vanaf oktober ga ik voor meer dan oké!
    Ik heb zin in de komende maanden!
    Groeten Sarina

    • Sigrid van der Laan zegt:

      Hi Sarina,
      Voelt goed he, als je je realiseert dat je een ‘oké-leven’ niet hoeft te accepteren. En vervolgens de stap durft te zetten om hier verandering in te brengen. Ik kijk ernaar uit je in september beter te leren kennen tijdens de discovery workshop en je op weg te helpen naar een invulling van je leven waar je positieve energie van krijgt. Tot dan!

  3. Reno zegt:

    Herkenbaar, helaas. Gelukkig zijn er kansen genoeg en zijn deze hoe lastig het ook lijkt te vinden en te pakken. Dat is wat ik wil doen de komende maanden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *