Er was eens iemand – laten we er een vrouw van maken al kan het voor het verhaal net zo goed een man zijn – die niet helemaal happy op haar werk was. Ze had een mooie baan en over het salaris viel niets te klagen, maar toch knaagde er iets.

Zij voelde zich ondergewaardeerd. Ze wist dat ze meer kon dan van haar gevraagd werd. En ze moest verantwoording aan iemand afleggen met minder kennis en ervaring dan zij. Het was ook niet zo spannend meer, na al die jaren. Soms had ze het gevoel dat er meer voor haar in het vat zat dan ze er nu uithaalde.

Ze was iemand met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hoezeer zij ook snakte naar de vakantie, ze vond het ook lastig om haar werk los te laten. Tot op de laatste minuut probeerde zij zoveel mogelijk af te ronden, terwijl ze eigenlijk niets liever wilde dan de deur achter zich dichttrekken en naar de zon vertrekken.

20150706_160811De eerste dagen van haar vakantie viel het niet mee om te ontspannen. Op de derde dag was zij zo gespannen, dat zij naar iedereen uitviel. Pas na een week kon ze het werk een beetje loslaten en begon ze te genieten van haar vakantie.

Tegen het einde van haar vakantie veranderde er iets. Na een paar weekjes zonder routine en zonder verplichtingen, waarin het oude blije gevoel van vroeger weer de kop opstak, dacht ze opeens weer aan haar werk. Niet zozeer aan wat ze na haar vakantie op haar bureau zou vinden, maar meer aan het gevoel dat het haar gaf om op kantoor te zitten. Of nee, het ging specifiek over het bedrijf zelf, de mensen die er werkten, de doelen die de organisatie wilde behalen, de cultuur die er heerste.

Een benauwend gevoel kwam bij haar op. Ze realiseerde zich dat ze niet wilde dat haar vakantie zou ophouden. Het voelde anders dan voorgaande jaren, waarin zij het gewoon jammer vond dat het de vakantie weer voorbij was. Dit keer voelde ze weerstand om weer naar haar werk te moeten. Ja: moeten, zo voelde het nu.

Het liefst zou ze er weggaan. Niet makkelijk, na er zolang gewerkt te hebben. Zou het op haar leeftijd nog wel lukken om een andere baan te vinden? En wat dan? Zou een radicale verandering voor haar mogelijk zijn?

Ze realiseerde zich opeens hoe moe ze voor de vakantie was geweest, bekaf van de ballen in de lucht houden. Een veeleisende baan combineren met een gezin waar ze alle aandacht aan wilde geven, viel niet mee. Tijd voor zichzelf had ze daardoor nauwelijks, aan haar hobby’s kwam zij niet meer toe en haar sociale contacten verwaterden. Ooit had zij dromen en idealen gehad, wist zij waar zij naartoe wilde met haar leven. Dat gevoel was zij een beetje kwijt. Wat wilde ze eigenlijk? Ze wist het niet meer.

Wat ze wel wist, was dat ze het oude gevoel van optimisme naar de toekomst en blijdschap met het heden, terug wilde.

Gek, dacht ze, vaak wordt december gezien als de maand van de bezinning. Het jaar loopt ten einde, je kijkt nog eens terug op de doelen die je had en die je al dan niet gehaald hebt. En je blikt vooruit op wat je volgend jaar wilt bereiken. Maar eigenlijk is de zomer ook zo’n tijd van bezinning. En dan met name de vakantietijd.

Behalve als je je werk mee op vakantie neemt, is het dit een periode waarin je je verplichtingen loslaat en een paar weken achter elkaar doet waar je zin in hebt. Eigenlijk dus ook een tijd om eens even goed naar jezelf te kijken, naar je wensen en verlangens, naar wat je wilt doen met je tijd op deze aarde.

Eigenlijk is het dus ook een tijd om beslissingen te nemen over wat je na je vakantie gaat doen, dacht ze. Het gevoel van onvrede negeren, of op zoek gaan naar iets waar je hart naar uit gaat?

Ja, dacht ze, waarom zou ik accepteren dat mijn leven oké is, terwijl het ook geweldig kan zijn? Welk voorbeeld geef ik mijn kinderen en anderen om mij heen als ik mij tevreden stel met een leven waarin ik niet alles eruit haal dat er voor mij in zit?

Ze nam een besluit. Na de vakantie zou ze serieus gaan nadenken over wat ze met de rest van haar leven en loopbaan wilde doen. Ze zou voldoende tijd inruimen voor de dingen die voor haar belangrijk waren. Hoe ze dat zou gaan doen en of het praktisch haalbaar was? Dat wist ze nog niet, maar daar waren vast manieren voor.

Wat is jouw verhaal? Herken jij de gevoelens van onvrede over je werk, het gevoel dat werk en privé uit balans zijn of dat er meer voor jou in het leven zit dan je er nu uithaalt? Wat ben jij van plan om hieraan te doen?

Neem contact met mij op voor een afspraak om jouw loopbaan onder de loep te nemen: 06-38251672 / info@sigridvanderlaan.nl.